Nowości
skóra bydlęca |odzież i biżuteria |Promocja marki
„b) maksymalne przedłużenie kampanii przy pomocy reszty sił, z tyłami opartymi o granicę rumuńską.
O ile pamiętam, po raz trzeci prosiłem Naczelnego Wodza, by jedno z tych zadań, a mianowicie obronę Warszawy, powierzył mnie. Marszałek oświadczył jednak, że niepokoi się niejasnym położeniem na południowym skrzydle, i zlecił mi ponowny wyjazd w charakterze generała łącznikowego do armii „Karpaty" w celu sprawdzenia sytuacji na miejscu.
Wychodząc od Marszałka 8 września późnym wieczorem, miałem przeświadczenie, że plan proponowany przeze mnie został w zasadzie przyjęty i że dyspozycje wykonawcze będą bez straty cennego czasu wydane. W rzeczywistości — o ile mi wiadomo — definitywna decyzja Naczelnego Wodza zapadła dnia 11 września, a rozkazy operacyjne wdrażające realizację nowego planu wyszły dopiero w nocy z 13 na 14 września.
Dziewiątego września rano opuściłem Brześć, zabierając ze sobą jak zwykle podpułkowników Demla i Wiśniowskiego. Jechał z nami generał Żeligowski, który szukając okazji przedostania się do Wilna, dotrzymywał mi towarzystwa od samej Warszawy.
Marszruta nasza wiodła przez Włodawę, Zamość, Rawę Ruską, Jaworów, Przemyśl. Aż do granicy Małopolski kraj był na ogół cichy i spokojny. Poczynając od Rawy Ruskiej nad głowami naszymi warczały prawie nieustannie bombowce niemieckie, operujące, przeważnie pojedynczymi kluczami, na niewysokim pułapie. Sieć kolei małopolskich poddana była gruntownej „obróbce". W jednym czy dwóch wypadkach bombardowanie zabudowań kolejowych odbywało się na naszych oczach. Mijaliśmy stacje zupełnie zniszczone lub jeszcze płonące.“(1)
b maksymalne przedłużenie kampanii
„b) maksymalne przedłużenie kampanii przy pomocy reszty sił, z tyłami opartymi o granicę rumuńską.
O ile pamiętam, po raz trzeci prosiłem Naczelnego Wodza, by jedno z tych zadań, a mianowicie obronę Warszawy, powierzył mnie. Marszałek oświadczył jednak, że niepokoi się niejasnym położeniem na południowym skrzydle, i zlecił mi ponowny wyjazd w charakterze generała łącznikowego do armii „Karpaty" w celu sprawdzenia sytuacji na miejscu.
Wychodząc od Marszałka 8 września późnym wieczorem, miałem przeświadczenie, że plan proponowany przeze mnie został w zasadzie przyjęty i że dyspozycje wykonawcze będą bez straty cennego czasu wydane. W rzeczywistości — o ile mi wiadomo — definitywna decyzja Naczelnego Wodza zapadła dnia 11 września, a rozkazy operacyjne wdrażające realizację nowego planu wyszły dopiero w nocy z 13 na 14 września.
Dziewiątego września rano opuściłem Brześć, zabierając ze sobą jak zwykle podpułkowników Demla i Wiśniowskiego. Jechał z nami generał Żeligowski, który szukając okazji przedostania się do Wilna, dotrzymywał mi towarzystwa od samej Warszawy.
Marszruta nasza wiodła przez Włodawę, Zamość, Rawę Ruską, Jaworów, Przemyśl. Aż do granicy Małopolski kraj był na ogół cichy i spokojny. Poczynając od Rawy Ruskiej nad głowami naszymi warczały prawie nieustannie bombowce niemieckie, operujące, przeważnie pojedynczymi kluczami, na niewysokim pułapie. Sieć kolei małopolskich poddana była gruntownej „obróbce". W jednym czy dwóch wypadkach bombardowanie zabudowań kolejowych odbywało się na naszych oczach. Mijaliśmy stacje zupełnie zniszczone lub jeszcze płonące.“(1)