„— Każdy ma prawo do własnego życia — pouczała matka z odcieniem figłarności w głosie. W przeciwieństwie do Cassie nigdy nie okazywała skruchy, kiedy przyłapywano ją na niekonsekwencjach. Nieraz mawiała z pasją — Och, jakże nie cierpię tej rudery MacLain ów!
człowieku i po chwili przyłapała się na tym, że zaciska szczęki i szczerzy zęby w daremnej próbie naśladowania obłąkanej miny pana Voighta. Nie potrafiłaby w dalszym ciągu słowami opisać tego człowieka, ale bez większego wysiłku umiała się w niego przekształcić i to było znacznie bardziej przerażające.
Jak somnambulik, sprawujący częściowo kontrolę nad swoim snem, Cassie przesunęła się, zanurzyła apaszkę w nowej farbie i powróciła do okna. Sięgnęła za siebie, wzięła z bombonierki kawałek ptasiego mleczka i wbiła w nie zęby.
Był jeszcze jeden mężczyzna, którego do ostatniej chwili bała się panna Eckhart. (Nie był nim King MacLain. Ci dwoje zawsze mijali się ostrożnie w przejściach, dwie gwiazdy na różnych orbitach. Być może, że oddziaływali na siebie zaćmiewająco) Był nim pan Sissum, sprzedawca obuwia ze sklepu pana Spightsa, do którego miała prawdziwą, sercową słabość.
Cassie świetnie go pamiętała. A w ogóle kto nie znał pana Sissuma i całej rodziny Sissumów Podchodził długim, powolnym, leniwym krokiem do klientów, przy czym konopiane włosy, uczesane z przedziałkiem z boku, piętrzyły mu się za uszami; wyglądał wtedy, jakby miał na głowie czapkę narciarską. Żartował sobie z klientami, udając, że pomysł zakupienia pary obuwia należy do najzabaw niejszych, najbardziej niezwykłych pomysłów świata.“(7)