„1) zniszczenie, czyli śmierć oraz
2) samoorganizacja czyli rak.
Inicjacja tego procesu zachodzi właśnie poprzez indukcję na końcu dotychczasowej gałęzi termodynamicznej układu.
Promocja (promotio) oznacza pomoc rakowi w utrzymywaniu warunków stanu dalekiego od równowagi w jego otoczeniu, a więc na początku jego własnej, nowej gałęzi termodynamicznej (ryc. 8). Promotorem mogą być nawet naturalne hormony, które np. podtrzymują rozrosty tkankowe (hiperplazje). Guzy nowotworowe rosną do pewnego momentu, tylko tak długo, jak długo istnieje to pobudzenie hormonalne. W przeciwnym razie zanikają i dlatego nazywają się hormonalnie uwarunkowanymi. Jednak w pewnym momencie bez uchwytnych zmian komórkowych ich wzrost już nie jest uwarunkowany hormonalnie i następuje dalej bez nich. Furth w 1963 r. rozróżnił to odpowiednio jako nowotwory uwarunkowane i autonomiczne. Natomiast w ujęciu termodynamicznym jest to proste zakończenie okresu promocji i początek progresji.
Termin progresja (progresio) jako pojęcie onkologiczne został wprowadzony przez L. Fouldsa w 1954 roku dla określenia skokowych zmian, prowadzących w kierunku coraz to większej złośliwości. Chodziło przy tym o wyjaśnienie wielkiej różnorodności nawet wśród nowotworów tego samego narządu i indukowanych w tych samych warunkach przez ten sam czynnik rakotwórczy. Dux w 1973 roku wyjaśnia, że rozmaita historia (różnorodne pochodzenie i rozmaity przebieg progresji) nowotworów sprawia, iż każdy przypadek jest szczególną jednostką biologiczną różniącą się od innych nowotworów. Już w 1958 roku J. Huxley sądził, że wszystkie nowotwory autonomiczne można uważać za równoważniki nowych gatunków biologicznych. Wyjątek miały stanowić tylko nowotwory wirusowe, mające wspólne cechy zdeterminowane przez wirusa onkogennego.“(6)