„48 spluwał krwią. Kiedy wychodzili na dwór każdy sztafirował się na swój sposób, niektórzy okrywali piersi, inni plecy, tamci znów nogi; tam widniał szalik, ówdzie futro, ten miał od mrozu czarne futerały na uszach, tamten niebieskie lub szare okulary na oczach. Wszyscy się bronili, nikt nie chciał umrzeć.
Owszem, jeden był wszakże, który pragnął umrzeć. Należało mieć go nieco na oku, wykazywał snać skłonności do samobójstwa. Chwilami żywy i dowcipny, pogrążał się kiedyindziej w milczenie i medytacje, doktór musiał od czasu do czasu przemawiać do niego poważnie. Właściwie może powinien byłby przebywać raczej w odpowiedniejszem dla niego miejscu, lecz posiadał pieniądze i miał czem płacić za siebie. Zresztą doktór nie wierzył, żeby on kiedykolwiek mógł rękę na siebie nałożyć.
Nic pięknego nie posiadał ten człowiek, — był tak niedoskonały, — simy co prawda w barkach, lecz o wątłych udach, wyglądał, jakgdyby był poczęty przez ucznia, terminatora w swem rzemiośle, a urodzony przez służącą. Pieniądze otrzymał w dziedzictwie. Goście nazywali go poprostu samobójcą.
Gdy doktór z nim rozmawiał, nie pozostawał dłużnym odpowiedzi. Doktór sądził z początku, że ujmie go, jak i wszystkich innych, lekkim tonem“(14)