„Gilbert zauważył poruszającą się firankę, domyślił się pod
stępu i nie pokazał się więcej, a niebawem zamknęło się nawet
ckienko na poddaszu..
Gilbert poznał więc Nicole. Chciał upewnić się co do obecności swej nieprzyjaciółki, ale sam został odkryty i uciekł, pełen lęku i gniewu.
Tak też wytłumaczyła sobie tę scenę. Nicole i należy podziwiać trafność jej rozumowania.
Gilbert zaś wolałby zobaczyć samego diabła niż Nicole. Miał z nią swoje zadawnione porachunki, tysiąc obaw rodziło się w nim z powodu jej przybycia. Nie wygasło w nim jeszcze źdźbło starej zazdrości, wiedziała o jego tajemnicy w ogrodzie przy ulicy CoqHeron.
— Cóż znaczy — mówił sam do siebie gryząc paznokcie z wściekłości — głupie odkrycie, że Nicole miała kochanka. To już minęło i nie odprawią jej stąd z tej przyczyny. Ona tymczasem wie, co robiłem przy ulicy CoqHeron i jeżeli mnie wyda, może to sprawić, że wypędzą mnie z Trianon... Nie ja, a ona ma ninie w ręku. O, niech to wszyscy diabli!
Ugodzona dotkliwie jego miłość własna, budząc złość przemieniającą się we wściekłość, wzburzyła z niesłychaną gwałtownością jego krew.
Doznał uczucia, że Nicole, wchodząc do tego pokoju spowitego w jego marzenia, z szatańskim uśmiechem rozpędziła wszystkie szczęśliwe sny, jakie Gilbert przysyłał tam co dzień wraz z życzeniami, gorącą miłością i kwiatami.“(15)